Overgevoeligheid trillingen in Groningen
Geplaatst: 09 mei 2014, 08:02
Dag allemaal,
Sinds januari van dit jaar ben ik vol enthousiasme in mijn nieuwe appartement komen wonen in de wijk de Hoogte in Groningen. Vanaf het moment dat ik daar aan het klussen ben geslagen voelde ik al dat er iets niet goed was. Zodra ik de ruimte betrad was ik moe, zag ik zwarte vlekken voor mijn ogen en had ik evenwichtsproblemen. Nu heb veel meegemaakt in mijn leven, dus dacht ik dat het daar mee te maken had. Na 4 maanden ben ik de wanhoop nabij. Naar aanleiding van de gebeurtenissen in mijn leven ben ik in behandeling. Ik voelde dat het steeds slechter met mij ging, in plaats van beter, zoals ik me in het begin voelde. Strijdlustig en energiek, voelde ik me moe, teneergeslagen,compleet vervreemd van mezelf, pijn in mijn lijf, moeilijk ademen, misselijk en hoofdpijn. Het contact met het huis heb ik nooit gevoeld. Al 2 keer alles geverfd, 4 keer de meubels verplaatst, maar het gevoel bleef.
Ik woon aan de Noordelijke Ringweg van Groningen. Een gebied waar veel industrie is, werkzaamheden aan de Noordelijke Ringweg, veel machines, elke dag bouwen, heien en kabaal. Zware vrachtschepen die voorbij varen met ladingen. Voor mijn appartement staat een zendmast. De appartementen zijn nieuw opgeleverd en voorzien van de nieuwste snufjes op het gebied van milieubesparingen. Vloerverwarming, aardgas en alles draait op ventilatiesystemen. De woningen horen geisloleerd te zijn, maar ik hoor alles wat er bij de onderburen gebeurd. Ik woon zelf naast de liftschaft op de bovenste verdieping. Elke voetstap hoor ik, lachsalvo's die mijn kamer vullen in de avonden, gesprekken die ik letterlijk kan volgen, mijn bank die trilt bij elke wandeling op de galerij en voetstappen van de buren beneden. Door de week is de hel compleet met alle bouwwerkzaamheden en het verkeer dat voorbij raast. De planten op de vensterbank trillen ervan.
Zowel mijn gezondheid als mijn geestelijke toestand wordt steeds slechter. Druk op de borst, me vasthouden aan meubilair als ik naar de toilet loop, altijd die voortdurende onrust in mijn lijf. Ik heb daar nog geen moment rust gehad, altijd moet ik wat doen. Bij het wakker worden voel ik me aardig stabiel en geaard, maar zodra alles begint te werken in het complex en de werkzaamheden buiten beginnen ben ik weg. Altijd mijn huis uit vluchten.
Afgelopen vrijdag resulteerde deze stress in een heftige hyperventilatie aanval, aangezien de trillingen constant waarneembeer zijn in mijn borstkas en benen en ik daardoor niet goed adem en niet kan ontspannen. 20 minuten heeft deze aanval geduurd, gepaard gaande met spastische bewegingen en de controle over mijn lijf en spieren verliezen. Nu zit ik voor een week bij mijn ouders en het verschil is aanzienlijk waarneembaar. Onvoorstelbaar hoe ik tot rust kom, mezelf weer heb gevonden en weer mag genieten van kleine dingen.
Het is voor mij de hoogste prioriteit daar weg te gaan. Ik wil serieus genomen worden en niet met "ach mevrouw, u heeft zoveel meegemaakt, die is een reactie op alles wat er is gebeurd, geef het even de tijd". Ik zou er niet voor kiezen weer een verhuizing te moeten doormaken, als ik dat niet zou ervaren. De woningcorporatie wil niet meewerken, die vinden het zeer vervelend. ik heb een melding gemaakt bij de gemeente, maar ja die bouw zet je niet zomaar stil. De werkzaamheden zullen nog tot na 2015 gaan duren. Ik ben bij mijn huisarts geweest en die neemt het gelukkig serieus. Samen met de hulpverlening wil ik aankloppen bij de urgentiecommissie om een ander huis te kunnen krijgen. Het is een huurhuis. Het moet toch niet de bedoeling zijn dat ik mijn eigen huis moet ontvluchten, mijn heil moet zoeken bij vrienden of mijn ouders, terwijl ik zoveel behoefte heb aan mijn rust en veiligheid. Ik denk dat ik mijn leven lang al gevoelig ben geweest voor deze trillingen. Ik ben hoogsensitief en daardoor erg gevoelig voor prikkels. Ik zal alles op alles zetten om daar weg te mogen, ondanks wat anderen denken vinden of van mij verwachten. Fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen en terecht te kunnen op dit forum om gelijkgestemden te ontmoeten.
Sinds januari van dit jaar ben ik vol enthousiasme in mijn nieuwe appartement komen wonen in de wijk de Hoogte in Groningen. Vanaf het moment dat ik daar aan het klussen ben geslagen voelde ik al dat er iets niet goed was. Zodra ik de ruimte betrad was ik moe, zag ik zwarte vlekken voor mijn ogen en had ik evenwichtsproblemen. Nu heb veel meegemaakt in mijn leven, dus dacht ik dat het daar mee te maken had. Na 4 maanden ben ik de wanhoop nabij. Naar aanleiding van de gebeurtenissen in mijn leven ben ik in behandeling. Ik voelde dat het steeds slechter met mij ging, in plaats van beter, zoals ik me in het begin voelde. Strijdlustig en energiek, voelde ik me moe, teneergeslagen,compleet vervreemd van mezelf, pijn in mijn lijf, moeilijk ademen, misselijk en hoofdpijn. Het contact met het huis heb ik nooit gevoeld. Al 2 keer alles geverfd, 4 keer de meubels verplaatst, maar het gevoel bleef.
Ik woon aan de Noordelijke Ringweg van Groningen. Een gebied waar veel industrie is, werkzaamheden aan de Noordelijke Ringweg, veel machines, elke dag bouwen, heien en kabaal. Zware vrachtschepen die voorbij varen met ladingen. Voor mijn appartement staat een zendmast. De appartementen zijn nieuw opgeleverd en voorzien van de nieuwste snufjes op het gebied van milieubesparingen. Vloerverwarming, aardgas en alles draait op ventilatiesystemen. De woningen horen geisloleerd te zijn, maar ik hoor alles wat er bij de onderburen gebeurd. Ik woon zelf naast de liftschaft op de bovenste verdieping. Elke voetstap hoor ik, lachsalvo's die mijn kamer vullen in de avonden, gesprekken die ik letterlijk kan volgen, mijn bank die trilt bij elke wandeling op de galerij en voetstappen van de buren beneden. Door de week is de hel compleet met alle bouwwerkzaamheden en het verkeer dat voorbij raast. De planten op de vensterbank trillen ervan.
Zowel mijn gezondheid als mijn geestelijke toestand wordt steeds slechter. Druk op de borst, me vasthouden aan meubilair als ik naar de toilet loop, altijd die voortdurende onrust in mijn lijf. Ik heb daar nog geen moment rust gehad, altijd moet ik wat doen. Bij het wakker worden voel ik me aardig stabiel en geaard, maar zodra alles begint te werken in het complex en de werkzaamheden buiten beginnen ben ik weg. Altijd mijn huis uit vluchten.
Afgelopen vrijdag resulteerde deze stress in een heftige hyperventilatie aanval, aangezien de trillingen constant waarneembeer zijn in mijn borstkas en benen en ik daardoor niet goed adem en niet kan ontspannen. 20 minuten heeft deze aanval geduurd, gepaard gaande met spastische bewegingen en de controle over mijn lijf en spieren verliezen. Nu zit ik voor een week bij mijn ouders en het verschil is aanzienlijk waarneembaar. Onvoorstelbaar hoe ik tot rust kom, mezelf weer heb gevonden en weer mag genieten van kleine dingen.
Het is voor mij de hoogste prioriteit daar weg te gaan. Ik wil serieus genomen worden en niet met "ach mevrouw, u heeft zoveel meegemaakt, die is een reactie op alles wat er is gebeurd, geef het even de tijd". Ik zou er niet voor kiezen weer een verhuizing te moeten doormaken, als ik dat niet zou ervaren. De woningcorporatie wil niet meewerken, die vinden het zeer vervelend. ik heb een melding gemaakt bij de gemeente, maar ja die bouw zet je niet zomaar stil. De werkzaamheden zullen nog tot na 2015 gaan duren. Ik ben bij mijn huisarts geweest en die neemt het gelukkig serieus. Samen met de hulpverlening wil ik aankloppen bij de urgentiecommissie om een ander huis te kunnen krijgen. Het is een huurhuis. Het moet toch niet de bedoeling zijn dat ik mijn eigen huis moet ontvluchten, mijn heil moet zoeken bij vrienden of mijn ouders, terwijl ik zoveel behoefte heb aan mijn rust en veiligheid. Ik denk dat ik mijn leven lang al gevoelig ben geweest voor deze trillingen. Ik ben hoogsensitief en daardoor erg gevoelig voor prikkels. Ik zal alles op alles zetten om daar weg te mogen, ondanks wat anderen denken vinden of van mij verwachten. Fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen en terecht te kunnen op dit forum om gelijkgestemden te ontmoeten.